Berverath

Bekijk video van de oorspronkelijke provider

Mijn naam is Britta Kox. Ik ben 47 jaar oud en we zijn hier in Berverath in mijn prachtige huis met een prachtige tuin. Ik ben geboren in Immerath, in het ziekenhuis, zoals bijna iedereen van mijn generatie. Ik heb hier altijd gewoond, mijn hele kindertijd en jeugd hier doorgebracht, maar ben op mijn 18e verhuisd. Zo gaat dat, je leert iemand kennen, je verhuist, je blijft even weg. Uiteindelijk ben ik acht keer verhuisd en altijd teruggekeerd naar Berverath - ik ben vier keer teruggegaan. De laatste keer was in 2015, toen we volledig met de kinderen hierheen verhuisden en zeiden: “Dus nu blijven we, we willen blijven en we doen hier geen stap meer vandaan.”

Bekijk video van de oorspronkelijke provider

In die zin was het een bewuste stap omdat mijn ouders er simpelweg de kracht niet meer voor hadden. Mijn ouders hadden niet meer de kracht om hier te blijven wonen; Ze hebben hier altijd gewoond en toen zeiden ze op een gegeven moment: 'Mooi, nu is het Sense. Verder kunnen we niet. Het is hier te veel voor ons. Het huis is te groot voor twee personen.' We waren op zoek naar iets nieuws voor ons gezin van zes en mijn vader zei: "Nou, dan ga jij daar wonen en wij verhuizen en blijf je voor ons vechten en regel je het en voer je de onderhandelingen met RWE, als dat het geval is. Jij hebt meer kracht dan wij." En dat was de belangrijkste reden. We hebben toen tegen onszelf gezegd: ‘Oké, tien of twaalf jaar, uiteindelijk dertien jaar, zullen we nog een fijn leven hebben op deze plek waar ik ben geboren en kunnen mijn kinderen nog alles beleven wat ik hier toen heb meegemaakt.’

Bekijk video van de oorspronkelijke provider

Mijn connectie met deze plek is dus gemakkelijk uit te leggen: we zijn er al eeuwen. Mijn hele familie heeft hier altijd gewoond. Mijn overgrootmoeder woonde hier met veertien kinderen in dit huis en heeft het huis na de oorlog alleen herbouwd en zij heeft voor ons een beschermend dak gecreëerd, een thuis, en dat is ook een van de redenen waarom ik zeg dat dit huis ziel heeft. Er hebben zoveel mensen uit mijn familie hier gewoond. Het huis heeft ziel; het hele dorp heeft ziel. Wij hebben hier als kinderen veel gespeeld. We hadden hier bendes. Het bovendorp en het benedendorp bevochten elkaar, speelden speels. Er waren schatten die werden begraven, die werden gestolen door de andere groep en ja, dat zijn gewoon dingen die je niet wilt loslaten. Elk huis heeft een geheugen. Als ik hier door het dorp loop, zit elk huis vol herinneringen. Zodra ik dit huis zie, weet ik dat ik dit en dat heb gedaan, ik heb de pacht van de boer rond kunnen krijgen en dit zijn dingen die ik niet heb op de nieuwe plek, waar ik alleen maar mee associeer. Vrienden van mij woonden in Keyenberg en Immerath, en ik ging ook naar school in Immerath. Achter de kerk in Keyenberg kuste ik mijn man voor de eerste keer. Ik was er vanmorgen en zag de hoek weer en het brengt zoveel herinneringen naar boven; Herinneringen die van je worden weggerukt en veel memorabilia zijn al verdwenen en ik wil er niet nog meer zien verdwijnen.

Bekijk video van de oorspronkelijke provider

Ja, het is tweeledig. Sommigen zeggen: “Oké, ik heb het achter me gelaten.” Ze zeggen: ‘Oké, ik heb het nieuwe geaccepteerd’, maar er blijven stemmen opkomen, vooral van oudere mensen, die zeggen: ‘In het begin was het net vakantie en op een gegeven moment heb je het gevoel dat je weer naar huis wilt, maar thuis is er niet meer.’ En dit zijn dingen die ik niet wil meemaken. Ieder mens beslist voor zichzelf of hij wil gaan of blijven en ieder mens heeft zijn redenen. Er zijn oudere mensen die zeggen: "Ik heb geen tijd meer om te wachten. Ik heb de kracht niet meer. Ik ben zeventig jaar oud. Als ik nu niet bouw, wanneer dan wel? Als ik nu niet opnieuw begin, wanneer dan wel? De tijd dringt. De tijd raakt op." Jongere mensen hebben vaker de mogelijkheid om te zeggen: ‘Oké, ik wacht wel af wat er daarna gebeurt’, maar oudere mensen hebben die mogelijkheid niet langer. Al veertig jaar zijn we vastbesloten om te verhuizen. Veertig jaar lang hebben we te horen gekregen: “Je moet, je moet, je moet”, en op een gegeven moment kom je gewoon niet meer uit deze cyclus. Dat is gewoon hoe het is. En de ervaring leert dat er mensen zijn die zeggen: ‘Oké, dat is goed voor ons. We zijn er klaar mee.’ Maar er zijn ook mensen die er heel erg verdrietig over zijn. En sommigen vertrekken. Er zijn mensen die weggaan. Er zijn mensen in Keyenberg geweest die met RWE hebben onderhandeld; Ze kwamen thuis en vielen dood neer omdat het gewoon een te grote zenuwinspanning was en het triest is dat zoiets moet gebeuren.

Bekijk video van de oorspronkelijke provider

Ik kan hier alleen over Berverath praten. Op dit moment is het relatief rustig en relatief vredig. Ik heb nog niet de ervaring gehad dat iemand stopte met tegen mij te praten. Integendeel. Maar er wordt gewoon niet over het onderwerp gesproken. Als je erover praat, is het er omheen, maar dat is al eeuwen zo. En dat vind ik eigenlijk triest, want ik denk dat als we met elkaar zouden praten, ongeacht of we er tegen of vóór waren, als we met elkaar zouden praten, we veel meer opties zouden hebben. Ja, ik zeg nu maar gewoon: Als iemand zegt: "Ja oké. Ik heb de onderhandeling inmiddels achter de rug en het ging zo en dit en die deskundige was goed en en en...", dan kun je deze ervaring ook met elkaar uitwisselen, maar dat ontbreekt. Dat ontbreekt totaal. Dat is altijd zo geweest, omdat mensen gewoon niet willen zeggen wat ze voor hun huis hebben gekregen. Je moet zwijgen. Je kunt het niet eens zeggen. En dat vind ik eigenlijk heel triest. Anders gaan mensen nog steeds aardig met elkaar om en de ervaring leert mij dat als je praat met mensen die besloten hebben te verhuizen, je vooral krijgt: “Ja, je moet begrijpen dat het voor ons op dit moment niet anders is. Wij hebben daartoe besloten.” En dat respecteer ik ten volle omdat, zoals ik al zei, iedereen zijn eigen redenen heeft om te vertrekken of te blijven.